خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا تو دوست نداری خدا نخواسته باشدبنزد خود نگذاری خدا نخواسته باشد
۲
برانیم ز در خویشتن بخواری و زاریحق وفا نگذاری خدا نخواسته باشد
۳
سگان کوی درت را چو بشمری ز سر لطفمرا در آن نشماری خدا نخواسته باشد
۴
ز دست عشق تو خون جگر پیاله پیالهکشم تو رحم نیاری خدا نخواسته باشد
صفحهٔ ۱ از ۲