خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوه عقلی و بیابان جنونم داده‌اندحیرتی دارم از این، کین هر دو چونم داده‌اند
۲
از فلک روزی نخواهم نعمت عشقم بس استدر دل از غم رزقهای گونه گونم داده‌اند
۳
داده اندم بی‌خم و مینا و ساغر باده هاداده‌اند اما نمیدانم که چونم داده‌اند
۴
گاه رندم گاه زاهد گاه خشکم گاه تربادهٔ از جام سرشار جنونم داده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳