خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قومی به منتهای ولایت رسیده‌انداز دست دوست جام محبت چشیده‌اند
۲
از تیغ قهر زندگی جان گرفته‌اندوز جام لطف باده بی‌غش چشیده‌اند
۳
هرچند گشته‌اند سراپای صنع راغیر از جمال صانع بی‌چون ندیده‌اند
۴
طوبی لهم که سر به ره او فکنده‌اندبشری لهم که از دو جهان پا کشیده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳