خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خُنُک آن روز که از عقل نجاتم دادند سوی آرامگه عشق براتم دادند
۲
یار مستان خرابات الستم کردند از دم روح فزاشان برکاتم دادند
۳
عشق بگرفت مرا از من و بنشست به جا سیئاتم ستدند و حسناتم دادند
۴
فیض هر نشأه ز فیض دگری بهتر بود وقت‌شان خوش که نشان نشئاتم دادند
صفحهٔ ۱ از ۴