خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در روی چه خورشید تو دیدن نگذارندگرد سر شمع تو پریدن نگذارند
۲
از بدر جبین تو هلالی ننمایندگل گل شکفد زان رخ و چیدن نگذارند
۳
صد بار نظر افکنم آن سوی و مکرراز شرم و حیای تو رسیدن نگذارند
۴
لعل تو مگر خمر بهشتست که کس رازان باده درین نشاه چشیدن نگذارند
صفحهٔ ۱ از ۲