خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد جلوه کنی هر دم و دیدن نگذارندگل گل شکفد زان رخ و چیدن نگذارند
۲
در باغ جمالت گل و ریحان فراوانیک مردم چشمی بچریدن نگذارند
۳
در آرزوی آب حیات از لب لعلتلب تشنه بمردیم و مکیدن نگذارند
۴
عشاق جگر سوخته داغ غمت رادر حسن و جمالت نگریدن نگذارند
صفحهٔ ۱ از ۳