خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر زنم لاف از سخن شعر این تقاضا می‌کندنیست لاف از خوی من شعر این تقاضا می‌کند
۲
جای لافست آنسخن کان وقت را خوش می‌کندشعر را اینست فن شعر این تقاضا می‌کند
۳
دعوی عرفان و عسق و حرف هجران و وصالبرتر است از حد من شعر این تقاضا می‌کند
۴
هرچه دل کرد آرزو و جان از آن ذوقی گرفتآرم آنرا در سخن شعر این تقاضا می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳