خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی به غمزه‌ای دلی آباد می‌کندگاهی به لطف غم‌زده‌ای شاد می‌کند
۲
آنکو زیاد می‌نرود یک نفس مراشادم اگر مرا نفسی یاد می‌کند
۳
بیچاره و شکست اسیر بلای عشقدل را درین قضیه که امداد می‌کند؟
۴
گم‌گشتگان وادی خونخوار عشق راسوی جناب دوست که ارشاد می‌کند؟
صفحهٔ ۱ از ۳