خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر سوی شام ار بری میروداجل آدمی را ز پی میرود
۲
دلا سازره کن که معلوم نیستکزین خاکدان روح کی میرود
۳
دی عمر آمد بهاران گذشتبهاران گذشتند و دی میرود
۴
بهر جا دلت رفت آنجاست جانسرا پای دل را ز پی میرود
صفحهٔ ۱ از ۲