خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شود شود که دلم سوی حق ربوده شودبجذبهٔ همه اخلاق من ستوده شود
۲
شود شود که روان سوی حق روان گرددبساق عرش دو دست امید سوده شود
۳
شود شود نفسی دیدهٔ دلم در عرشبناز بالش برد الیقین غنوده شود
۴
شود شود که رسد بوی حق ز سوی یمنچنانکه هوش ز سر جان ز تن ربوده شود
صفحهٔ ۱ از ۳