خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نکتهای بیانت خرد فزوده شودز لطف‌های نهانت نبوده بوده شود
۲
چو نکتهٔ شنوم زان دهان پنهانیدری ز غیب بروی دلم گشوده شود
۳
به گوهر سخنی زان لب عقیق مراهزار عقده مشکل ز دل گشوده شود
۴
جمال شاهد غیبی بچشم حق بینانعیان در آئینهٔ طلعتت نموده شود
صفحهٔ ۱ از ۴