خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که روی تو ندید از دو جهان هیچ ندیدهر که نشنید ز تو هیچ کلامی نشنید
۲
هر سری کو ز می عشق تو مدهوش نشدچو شنید از ره گوش و ز ره چشم چو دید
۳
از ازل تا به ابد در دو جهان گرسنه ماندهر که از مائده عشق طعامی نچشید
۴
تا بشام ابد از رنج خمار ایمن شدهر که در صبح ازل ساغری از عشق چشید
صفحهٔ ۱ از ۲