خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکر تو چسان کنم که شایداز جز تو ثنای تو نیاید
۲
گر هم نکنم ثنا چه گویمنطقم بچه کار دیگر آید
۳
آن لب که ثنای تو نگویدآخر بچه خوشدلی گشاید
۴
آندست که دامنت نگیرداز بهر چه زاستین برآید
صفحهٔ ۱ از ۳