خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نکاه نیم مستت العیاذوز بلای زلف شستت العیاذ
۲
بر صف دلها زد و تاراج کردفتنهای چشم مستت العیاذ
۳
دل ز من بردی و قصد جان کنیکی برم من جان ز دستت العیاذ
۴
زلف بگشا موبمو وارس به بینهیچ دل از دام رستت العیاذ
صفحهٔ ۱ از ۲