خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یکدیگر را عیب می‌جویند خلقان در لباسور نباشد عیب بشمارند خلقان در لباس
۲
هر کسی عیبی که دارد میکند پنهان ز خلقعیب جانرا در سکوت و عیب ابدان در لباس
۳
عیب‌جویان از سکوت کس برون آرند عیبوز لباسش هم برون آرند پنهان در لباس
۴
تا بیکدیگر نشستند این گروه عیب جوآن ازین بی‌پرده جوید عیب و این زان در لباس
صفحهٔ ۱ از ۳