خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بغم خوردن بنه دل شاد میباشخدا را بندهٔ آزاد میباش
۲
هوا را پشت پا زن خاک ره شوتهی دست از جهان چون باد میباش
۳
بر افکندگان افکندگی کنبر سنگین دلان فولاد میباش
۴
خلیل حق چه بینی شو ذبیحشبنمرودی رسی شداد میباش
صفحهٔ ۱ از ۳