خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار آمد یار پیش دویدشهم دل و هم جان پیش کشیدش
۲
هرچه بخواهد بنزد وی آریدهر چه بگوید سر بنهیدش
۳
دل خود که بود جان خود که بودمحو شویدش محو شویدش
۴
غیری ابدی هستی فروشدبخنجر لا سر ببریدش
صفحهٔ ۱ از ۳