خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفتیم من و دل دوش ناخوانده بمهمانشدزدیده نظر کردیم در حسن درخشانش
۲
دیدیم ز حسن احسان دیدیم در احسان حسندل برد ز من حسنش جان داد بدل خوانش
۳
مدهوش رخش شد دل مفتون لبش شد جاناین را بگرفت اینش آنرا بربود آنش
۴
دل یافت بنزدش یار بنشست بر دلدارجان ز لطف جانان دید پیوست بجانانش
صفحهٔ ۱ از ۳