خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بتی از دور اگر بینی مرو پیشکه من دیدم سزای خویش از خویش
۲
بکوی دلبری افتد گذارتبهر دو دست گیر ای دل سر خویش
۳
در آن کو صد بلا می‌آید از پسدر آن کو صد خطر میخیزد از پیش
۴
شود تن زار و جان مأوای انوارجگر از غصه خون دل از جفا ریش
صفحهٔ ۱ از ۳