خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اهل دنیا را ز جان کندن چه حظاز عنای جان و برنج تن چه حظ
۲
مرگ را نشناختن تا وقت مرگغافلان را از چنین مردن چه حظ
۳
سعی کردن بهر دنیا روز و شبناگهانی مردن و ماندن چه حظ
۴
خواجه را از جمع کردنها چسودتخم حسرت در جهان کشتن چه حظ
صفحهٔ ۱ از ۳