خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی دلانرا از نکو رویان چه حظزآفت دین و بلای جان چه حظ
۲
زاهدان را چون ز خوبان بهره نیستاز دل ایشانرا چه سود از جان چه حظ
۳
شاهدان را از جمال خود چه ذوقعاشقانرا از غم اینان چه حظ
۴
چون کسی را تاب دیدار تو نیستاز جمالت ای مه تابان چه حظ
صفحهٔ ۱ از ۳