خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فدای دوست نکردیم جان و دل صد حیفز اختیاز نرستیم ز آب و گل صد حیف
۲
ز عشق حق نزدیم آتشی بجان نفسیهمیشه ز آتش دیویم مشتعل صد حیف
۳
بکام دوست نبودیم یکنفس صد آهرسید دشمن آخر بکام دل صد حیف
۴
جهاز عقبی باقی نمی‌کنیم دمیبکار دنیی فانیم مشتغل صد حیف
صفحهٔ ۱ از ۳