خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در جهان افگندهٔ غوغای عشقعالمی را کردهٔ شیدای عشق
۲
آفتاب و ماه و اخترها روانروز و شب سرگشتهٔ سودای عشق
۳
کرد مینای فلک قالب تهیبر زمین تا ریختی صهبای عشق
۴
میدهد جانرا حیوتی دم بدمصور اسرافیل بی آوای عشق
صفحهٔ ۱ از ۳