خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه بنشینم چه برخیزم قعودی لک قیامی لکترا ام نیستم خود را شخوصی لک مقامی لک
۲
اگر گویم سخن با کس اگر خاموش بنشینمبتو وزتست بهر تو سکوتی لک کلامی لک
۳
شفا خواهم که تا باشم توانا بر عبودیتبلا خواهم که جان بازم شفائی لک سقامی لک
۴
ثیاب ز بهر آن پوشم شوم شایستهٔ طاعتغذا از بهر آن نوشم لباسی لک قوامی لک
صفحهٔ ۱ از ۳