خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میبرد غیرت ز حسن تو ملکرشک دارد بر تو خورشید فلک
۲
کو ملکرا چشم و ابروی چنینکی بود حور جنانرا این نمک
۳
از میانت میشوم من در گمانوز دهانت نیز می افتم بشک
۴
نی توانم نفی و نی اثبات کرددیده کس بود و نبود مشترک
صفحهٔ ۱ از ۲