خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دهانت تنک شکر لعل لب کان نمکنیستم گر قابل بسیار از آن باری کمک
۲
وه چه رفتار و چه گفتار و دهانست و میانای ز سر تا پای شیرین وی ز پا تا سر نمک
۳
چشم و ابرو خط و خال و زلف و گیسو خدوقدلطف صنع ایزدی را شاهد آمد یک بیک
۴
از نگاهی می‌توانی عالمی بی‌خود کنیزانچه میخواهم ز تو دستی تهی بر مردمک
صفحهٔ ۱ از ۳