خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رحم کن ار زخم شوم سر به سرمرهم صبرم ده و رنجم ببر
۲
ور همه در زهر دهی غوطه‌امزهر مرا غوطه ده اندر شکر
۳
بحر اگر تلخ بود همچو زهرهست صدف عصمت‌ِ جان گهر
۴
ابر ترش‌رو که غم‌انگیز شدمژده تو دادیش ز رزق و مطر
صفحهٔ ۱ از ۶