خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یکبوسه از آن دو لب گرفتمز آن بادهٔ بوالعجب گرفتم
۲
ز آن تنگ دهان شکر مزیدمز آن نخل روان رطب گرفتم
۳
مهرش بدل شکسته بستمذکر خیرش بلب گرفتم
۴
زان مصحف روی خواندم آیاتز آن زلف بحق سبب گرفتم
صفحهٔ ۱ از ۳