خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نبود این تنگنا جای خوشی در غم فرو رفتمندیدم جای عیش خویش در ماتم فرو رفتم
۲
فتاد اندر سرم سودای عیش جاودانی خوشکه در غم بود پنهان زان بغم خرم فرو رفتم
۳
وجودم مانع غواصی دریای وحدت بودغبار خود ز خود افشاندم اندریم فرو رفتم
۴
برون عالم فانی بدیدم عالمی باقیاز این عالم برون جستم در آن عالم فرو رفتم
صفحهٔ ۱ از ۳