خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من ببوی خوش تو دلشادمور نه از خود گرهی بر بادم
۲
شوم از خویش بهر لحظه خرابکند آن لطف خفی آبادم
۳
بی نسیمت بردم باد صبالطف کن تا ننهی بر بادم
۴
ای خوش آندم که مرا یاد کنیای که یکدم نروی از یادم
صفحهٔ ۱ از ۳