خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمده‌ام بدین جهان تا که ز نی شکر برمنامده‌ام که از شکر قصه برم خبر برم
۲
چیست شکر دهان او نی غم آن دهان اواین نی پر گره به هم در شکنم شکر برم
۳
جهد کنم در این سفر تا که ذخیره را بسیتنگ شکر ز معدنش بر سر یکدگر برم
۴
بسته کمر به بندگی ناله‌کنان ز خود تهیلب به لبش چو نی نهم از لب او شکر برم
صفحهٔ ۱ از ۴