خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کنم اندیشهٔ دنیا شود عقبا فراموشمکنم اندیشه عقبا شود دنیا فراموشم
۲
بیا اندیشه باقی کنم کان جای اندیشه استز فانی بر کنم دل تا شود یکجا فراموشم
۳
کسی کز وی من آبادم دمی نگذارد از یادمولی از عزو استغنا کند خود را فراموشم
۴
شوم غافل از و هر دم دگر آید فرا یادمبیادش گویم ای مقبل مشو جانا فراموشم
صفحهٔ ۱ از ۳