خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بشست یار و زلف یار در بندم خوشا حالمبدرد بی‌دوای دوست خرسندم خوشا حالم
۲
ندیدم چون وفائی در گلی در گلشن عالمز دل خار تعلق یک بیک کندم خوشا حالم
۳
برون کردم سر از خاک و ندیدم جای آسایشدگر خود را درون خاک افکندم خوشا حالم
۴
بجز عشقم نیامد در نظر چیزی درین عالماز آنرو عشق در جان و دل آکندم خوشا حالم
صفحهٔ ۱ از ۳