خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ز الطاف تو شیرین کاممتهی از باده مگردان جامم
۲
چون در خانه برویم بستیماه رویت بنما از بامم
۳
ای که نامت بودم ورد زبانچه شود گر تو بپرسی نامم
۴
من که پیوسته ثناگوی توامسزد ارگاه دهی دشنامم
صفحهٔ ۱ از ۲