خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه کارش با دلست و نیست او را دل منمآنکه را مرکب دلست و پای دل در گل منم
۲
آنکه او را هرچه حاصل شد بیغما دادعشقنیستش اکنون به جز بیحاصلی حاصل منم
۳
آنکه نقش اوست در مرآت کونین آن توئیآنکه نقش هر دو عالم را بود قابل منم
۴
آنکه در راه هوای نفس چالاکست و چستدر سلول راه حق افسرده و کاهل منم
صفحهٔ ۱ از ۲