خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسوی او نگرم کان ناز می‌بینمو گر بخویش سرا پا بناز می‌بینم
۲
دل ار غمین شود آن راز خویش می‌یابمو گر خوش است از آن دلنواز می‌بینم
۳
بآسمان و زمین بینم ار بدیدهٔ دلجبال معرفت و بحر راز می‌بینم
۴
غبار غیر ز مرآت دل چو می‌روبمبر وی جان دری از غیب باز می‌بینم
صفحهٔ ۱ از ۴