خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بینم چو جمال یار مدهوش شومیادش چو کنم ز خود فراموش شوم
۲
چون روی نماید همگی چشم شومچون در سخن آید همه تن گوش شوم
۳
از دور آید برش سراسیمه دومنزدیک من آید همه آغوش شوم
۴
آید بکنارم ز میان بر خیزمگیرد ببرم چو تنگ از هوش شوم
صفحهٔ ۱ از ۴