خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده در باده مست چون نشومیار ساقی ز دست چون نشوم
۲
رخ برافروخت چون نسوزم منقد برافروخت پست چون نشوم
۳
بست در پیچ زلف خم در خمپای دلرا ز دست چون نشوم
۴
باده او هوشیار چون باشمساقی او می پرست چون نشوم
صفحهٔ ۱ از ۲