خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از عشق یار خوشم از حسن یار همزان می مدام مستم و زان میگسار هم
۲
او جلوه مینماید و من میروم ز خوداز خویش شکر دارم و از لطف یار هم
۳
هرکس که دید جلوه‌اش از خویش شد تهیاز دست رفت کارش و دستش ز کار هم
۴
یکجلوه کرد و بر دو جهان هر دو مست شدبیخود ازو زمین و فلک بی‌قرار هم
صفحهٔ ۱ از ۳