خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دردم ز حد فزون شد و غم بیشمار همآه از فلک برون شد اشک از کنار هم
۲
با ما ببین که عشق چها کرد و میکنداز دل ببرد طاقت و از جان قرار هم
۳
دل پا کشید از دو جهان بر امید و صلجان داشت دست از خود و دل شد نزار هم
۴
پا باز ماند از روش و دست از عملز اندیشه ماند عقل و سرا پا ز کار هم
صفحهٔ ۱ از ۳