خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر جمیلی که بدیدیم بدو یار شدیمهر جمالی که شنیدیم گرفتار شدیم
۲
پیش هر لاله رخی ناله و زاری کردیمچون بدیدیم ترا از همه بیزار شدیم
۳
خار اغیار بسر پنجه غیرت کندیمتا ز عکس رخ گلزار تو رخسار شدیم
۴
بیخبر بر در میخانهٔ عشق افتادیمقدح باده کشیدیم و خبردار شدیم
صفحهٔ ۱ از ۳