خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فخر دو عالمیم و گدای تو آمدیمبر درگه تو بهر عطای تو آمدیم
۲
در گوش ما فتاد بنا گه ندای کنجستیم از عدم بندای تو آمدیم
۳
ما را نبود هیچ مهمی در آب و خاکدر آتش بلا بهوای تو آمدیم
۴
ما از کجا و خون جگر خوردن از کجابر خوان اینجهان بصلای تو آمدیم
صفحهٔ ۱ از ۴