خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل بیا که بر در میخانه جا کنیموان مستی که فوت شد از ما قضا کنیم
۲
تا کی ز زهد خشک گرانان صومعهخود را سبک کنیم و دل از قصه وا کنیم
۳
چندی میان اهل صفا صاف می‌کشیمخود را بطور صاف کشان آشنا کنیم
۴
گر صاف می بما ندهند اهل میکدهما درد خود بدُردی ساغر دوا کنیم
صفحهٔ ۱ از ۳