خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل بیا که تا بخدا التجا کنیموین درد خویش را ز در او روا کنیم
۲
امید بگسلیم ز بیگانگان تمامزین پس دگر معامله با آشنا کنیم
۳
سر در نهیم در ره او هرچه باد بادتن در دهیم و هر چه رسد مر جفا کنیم
۴
چون دوست دوست دارد و ما خون دل خوریماز دشمن حسود شکایت چرا کنیم
صفحهٔ ۱ از ۴