خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند بر باطل نهی ایدل مدار خویشتنیکبار خود را یاد کن در روزگار خویشتن
۲
از راه دوری آمدی هم راه دوری میرویزآغاز کار خود به بین انجام کار خویشتن
۳
حق را بجو از راه دین و ز شرع خیر المرسلینحیران چرائی اینچنین در کار و بار خویشتن
۴
از تست دردورنج تو وز تو دوا و گنج توگنج نهان خود خودی هم خود تومار خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲