خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز آی جان من و جانان منداغ عشقت تازه شد بر جان من
۲
عشق شورانگیز عالم سوز بازآتش اندازد بخان و مان من
۳
غمزهٔ شوخ بلای مست توشد دگر بر همزن سامان من
۴
آن نگاه دلفریبت تازه کرددر دل من درد بی‌درمان من
صفحهٔ ۱ از ۳