خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم پنهان سمر شد چون کنم چونمحبت پرده در شد چون کنم چون
۲
بگردابی فرو شد پای دل راکه آب از سر بدر شد چون کنم چون
۳
خوش آنروزی که دل در دست من بوددل از دستم بدر شد چون کنم چون
۴
بجنبانید تا زنجیر زلفشجنونم بیشتر شد چون کنم چون
صفحهٔ ۱ از ۲