خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم عشقت فزون شد چون کنم چونشکیب از حد برون شد چون کنم چون
۲
مرا بی جرمی از خود دور کردیدلم زینغصه خون شد چون کنم چون
۳
بکام اژدهای غم فتادمنمیدانم که چون شد چون کنم چون
۴
دلی کان با وصالت داشت آرامکنون در هجر خون شد چون کنم چون
صفحهٔ ۱ از ۳