خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۸۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برفت از برم آن نگار یگانهدلم شد بدنبال حسنش روانه
۲
سخن از فراقش چه گوید زبانمتو گوئی کشد آتش دل زبانه
۳
چو حرف گهر بارش از نامه خوانمگهر میشود اشک من دانه دانه
۴
برون رفت از سینه با کوه اندوهبدنبال دل میدوم خانه خانه
صفحهٔ ۱ از ۳