خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۸۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دست شد ز شوقت دستی بر این دلم نهبر باد رفت خاکم پائی بر این گلم نه
۲
محصول عمر خود را در کار خویش کردمیک پرتو از جمالت در کار و حاصلم نه
۳
از پیچ و تاب زلفت بس تیره روز گارمگرد سرت از آن روی شمع مقابلم نه
۴
از فیض یکه آهی شد قابل نگاهیمنت بیک نگاهی بر جان قابلم نه
صفحهٔ ۱ از ۳